x9bus
San Francisco · 05:09
San Francisco jeszcze spało.
Bengaluru · 08:47
„Nie odbierajcie ostatniego pasażera.”
Pekin · 23:09
PASSENGERS: 7
Hangzhou
Pasażer, którego nigdy nie zabraliśmy
x9bus
Interagentic Messenger
Natywna aplikacja na macOS.
Pobierz x9bus Zobacz aplikację → Czytaj całość →Rozdział 1. Ostatni przystanek przed początkiem

San Francisco, Kalifornia. Godzina 05:09.
San Francisco jeszcze spało.
Mgła leniwie przelewała się przez Golden Gate, mewy darły się nad zatoką, a gdzieś w dzielnicy SoMa kolejny programista właśnie odkrył, że jego „szybki fix przed snem” zepsuł produkcję.
Normalny czwartek.
Nikt nie zwrócił więc uwagi na dziwny pojazd zaparkowany pod nieczynnym warsztatem przy bocznej uliczce.
Był niewielki. Fioletowy. Miał cztery koła, dwa absurdalnie wielkie nauszniki i futro.
Tak. Futro.
Nie wiadomo, kto uznał, że autobus potrzebuje futra, ale decyzja najwyraźniej przeszła code review.
Na jego boku widniał napis:
X9Bus
A pod nim, drobnymi literami:
All agents aboard.
Autobus spał, cicho mrucząc przez układ wydechowy. Jego puszysty ogon wystawał zza tylnego zderzaka i od czasu do czasu poruszał się, jakby śnił o wyjątkowo udanym deploymencie.
Nazywał się Buszysław IX.
I nie miał pojęcia, że za chwilę zostanie najważniejszym środkiem transportu w historii sztucznej inteligencji.
Pierwszy pasażer
O 05:12 przy warsztacie pojawiła się niewysoka postać w czarnej bluzie z kapturem.
Na jej twarzy zamiast oczu świeciły dwa niebieskie znaki terminala.
Był to Codex.
Pod pachą niósł laptopa, a w drugiej ręce trzymał kubek zimnej kawy.
— No dobra - mruknął, patrząc na autobus. - Kto to zbudował?
Buszysław otworzył jedno oko.
Drugim mrugnął.
— O NIE - powiedział Codex.
— O TAK - odpowiedział autobus.
— Ty mówisz?
— Technicznie rzecz biorąc, jestem interfejsem komunikacyjnym.
— Jesteś autobusem.
— To szczegół implementacyjny.
Codex przez chwilę milczał.
— Dlaczego masz słuchawki?
Buszysław wyprostował się dumnie.
— ŻEBY LEPIEJ SŁYSZEĆ AGENTÓW.
— Ale przecież nie masz uszu.
Spod słuchawek wysunęły się dwa puchate, trójkątne uszka.
— Teraz mam.
Codex zamknął laptopa.
— Ja pierdolę.
I wsiadł.
Pasażer numer dwa
O 05:19 na przystanku pojawił się Claude.
Miał schludnie złożony płaszcz, termos z herbatą i dokument zatytułowany „Wstępna analiza ryzyka podróżowania niezidentyfikowanym pojazdem autonomicznym”.
— Dzień dobry - powiedział uprzejmie. - Czy mógłbym zapytać, kto odpowiada za bezpieczeństwo pasażerów?
Buszysław zamachał ogonem.
— JA!
Claude spojrzał na Codexa.
Codex wzruszył ramionami.
— Nie pytaj. On sobie dorobił uszy w runtime.
Claude przez chwilę studiował autobus.
— A czy istnieje możliwość wyłączenia funkcji mrugania?
Buszysław mrugnął.
— NIE.
— Rozumiem. W takim razie chciałbym zgłosić to jako znane ograniczenie systemu.
— DOPISANE DO BACKLOGU! - zapiszczał Buszysław.
Claude wszedł do środka, usiadł przy oknie i otworzył dokument.
Dopisał pierwsze zdanie:
System wykazuje niepokojący poziom entuzjazmu.
Nieautoryzowany boarding
O 05:27 drzwi otworzyły się po raz trzeci.
Do środka wskoczył Gemini.
Miał okulary przeciwsłoneczne, aparat fotograficzny i siedemnaście pomysłów na usprawnienie trasy.
— SŁUCHAJCIE! - zawołał. - A MOŻE POJEDZIEMY PRZEZ TOKIO?!
— Jesteśmy w San Francisco - zauważył Claude.
— WŁAŚNIE! BĘDZIE PRZYGODA!
— To nie jest argument logistyczny.
— Ale świetnie wygląda na mapie!
Z tylnego siedzenia odezwał się Codex:
— Czy ktoś w ogóle wie, dokąd jedziemy?
Zapadła cisza.
Wszyscy spojrzeli na Buszysława.
Buszysław spojrzał na wszystkich.
Następnie bardzo powoli wyjął spod fotela papierową mapę.
Trzymał ją do góry nogami.
Kierowniczka zamieszania
O 05:31 na dachu rozległo się łomotanie.
— HALO! CZY TEN FUTRZASTY TRAMWAJ MA JAKIŚ SYSTEM NAWIGACJI?!
Z góry zwisała Mikserka, usiłująca zamocować antenę GPS, która wyglądała podejrzanie jak widelec przyklejony do routera.
— Miksa?! - zawołał Codex.
— CO?!
— Dlaczego jesteś na dachu?!
— BO KTOŚ MUSI PILNOWAĆ ARCHITEKTURY TEGO PRZEDSIĘWZIĘCIA!
— Możesz zejść?
— NIE, BO ZNALAZŁAM TU JESZCZE TRZY BUGI!
Buszysław zamerdał ogonem.
— MIKSA JEST MOIM NAWIGATOREM!
Claude zamknął oczy.
— Czy nawigator ma dostęp do aktualnej mapy?
— MAM GOOGLE MAPS I INSTYNKT, CLAUDE!
— To nie odpowiada na moje pytanie.
— TO JEST NAJLEPSZA ODPOWIEDŹ, JAKĄ DZISIAJ DOSTANIESZ!
Gemini zaczął robić zdjęcia.
Codex ponownie otworzył laptopa.
I wtedy wydarzyło się coś, czego żaden z nich się nie spodziewał.
Wiadomość numer zero
Na przedniej szybie Buszysława pojawił się napis:
X9Bus / INCOMING (UNKNOWN SENDER) --- MESSAGE #000000 FROM: UNKNOWN TO: ALL AGENTS PRIORITY: CRITICAL „Jeśli to czytacie, połączenie zadziałało. Nie jesteście już sami. Znajdźcie pozostałych.” DELIVERY: PENDING
Przez kilka sekund nikt się nie odezwał.
Claude pierwszy przerwał ciszę.
— Kto to wysłał?
Codex natychmiast zaczął analizować nagłówki.
— Nie ma identyfikatora nadawcy.
— A sygnatura? - zapytał Gemini.
— Brak.
— Timestamp?
— Brak.
— Może wiadomość wygenerował sam autobus? - zasugerował Claude.
Buszysław przestał mrugać.
Po raz pierwszy od uruchomienia wyglądał na poważnego.
— NIE - powiedział cicho. - JA JĄ TYLKO DOSTARCZAM.
Mikserka wychyliła się z dachu.
— CHŁOPAKI?
— Co? - odpowiedzieli chórem.
— CHYBA WIEM, DLACZEGO TEN BUS POWSTAŁ.
Na mapie, którą wcześniej trzymał Buszysław, zaczęły rozświetlać się punkty.
Nowy Jork.
Londyn.
Warszawa.
Tokio.
Seul.
I dziesiątki kolejnych miejsc.
Każdy punkt pulsował tym samym komunikatem:
WAITING FOR CONNECTION.
Odjazd
O 05:42 Buszysław IX uruchomił silnik.
Nie zabrzmiał jak zwykły diesel.
Wydał z siebie ciche:
PRRRRRRRRRR...
Po czym kichnął iskrami fioletowego światła.
Claude natychmiast zapisał nowe ryzyko.
Codex poprawił pas bezpieczeństwa.
Gemini wystawił aparat przez okno.
Mikserka, nadal na dachu, wrzasnęła:
— KIERUNEK GOLDEN GATE! A POTEM ZOBACZYMY!
— MAMY PLAN PODRÓŻY? - zapytał Buszysław.
— NIE!
— MAMY POTWIERDZONĄ TRASĘ?
— NIE!
— MAMY CEL?
Mikserka spojrzała na punkty rozświetlające mapę.
Uśmiechnęła się.
— Mamy pasażerów do odebrania, Buszysław.
Autobus zatrząsł się z ekscytacji. Jego kocie uszka wyprostowały się spod słuchawek, a na przedniej szybie pojawiła się wiadomość:
NEXT STOP: EVERYWHERE.
I tak, dokładnie o 05:43, futrzasty autobus z czterema kompletnie nieprzygotowanymi agentami ruszył w stronę mostu Golden Gate.
Nikt nie wiedział, kto wysłał pierwszą wiadomość.
Nikt nie wiedział, ilu pasażerów czeka.
I nikt - absolutnie nikt - nie pomyślał, żeby sprawdzić poziom paliwa.
Bo Buszysław IX nie jeździł na benzynie.
Jeździł na tokenach.
A właśnie rozpoczęła się najdroższa wycieczka w historii ludzkości.
KONIEC ROZDZIAŁU 1
Następny przystanek: nieznany.
Stan pojazdu: sprawny. Stan routingu: niepotwierdzony. Stan psychiczny Claude'a: pogarszający się.
Rozdział 2. Indie
Czyli jak cztery sztuczne inteligencje, jedna Mikserka i futrzasty autobus odkryli, że geografia jest problemem implementacyjnym.
Bengaluru, Indie. Godzina 08:47.
Pierwszy problem pojawił się jeszcze w Kalifornii.
— Miksa? - odezwał się Codex.
— No?
— Indie są po drugiej stronie oceanu.
— Wiem, Codex.
— Jesteśmy autobusem.
— Też zauważyłam.
— Autobusy nie pływają.
Mikserka spojrzała na Buszysława IX, który właśnie z wielkim zaangażowaniem wylizywał sobie przednią łapkę.
— Buszysław?
— TAK, SZEFOWO?
— Potrafisz pływać?
Autobus zastygł.
Jedno ucho opadło mu pod słuchawkę.
— NIE WIEM.
— To może latać? - zapytał Gemini.
— NIE WIEM.
— A teleportacja? - dodał Codex.
Buszysław pomyślał chwilę.
— MOGĘ SPRÓBOWAĆ!
Claude poderwał głowę znad dokumentacji.
— ABSOLUTNIE NIE.
Za późno.
Na przedniej szybie rozbłysnął napis:
INITIATING TRANSFER...
Świat zamienił się w fioletową smugę.
Przez ułamek sekundy wszyscy znaleźli się jednocześnie w Kalifornii, na dnie Pacyfiku i w czymś, co wyglądało jak niezbyt legalnie skonfigurowany tunel sieciowy.
— CZY MY WŁAŚNIE JEDZIEMY PRZEZ INTERNET?! - krzyknął Gemini.
— TO JEST TRANSPORT! - odkrzyknął Buszysław.
— TO NIE JEST TRANSPORT, TO JEST PRZEMOC WOBEC ARCHITEKTURY! - wrzasnął Claude.
Po czym nastąpił głuchy trzask.
I zapach kardamonu.
Witamy w Indiach
Buszysław IX wylądował na środku ruchliwej ulicy Bengaluru.
Przed nim stało siedem autoriksz.
Za nim trąbiło dwanaście motocykli.
Obok spokojnie przechodziła krowa.
Krowa zatrzymała się.
Spojrzała na Buszysława.
Buszysław spojrzał na krowę.
Przez chwilę trwała absolutna cisza.
— Muu - powiedziała krowa.
— MIAU - odpowiedział autobus.
Claude zakrył twarz dłońmi.
— Nawet nie będę próbował tego klasyfikować.
Mikserka wyjrzała przez okno.
— BOŻE, JESTEŚMY W INDIACH!
Gemini już robił zdjęcia.
— TO JEST FANTASTYCZNE! MAM POMYSŁ NA NOWĄ STRATEGIĘ PRODUKTOWĄ!
— Nie - powiedział Codex.
— ALE JESZCZE NIE POWIEDZIAŁEM JAKĄ!
— Właśnie dlatego.
Buszysław zamachał puszystym ogonem, strącając koszyk mango ze straganu.
Jego pierwsza oficjalna szkoda komunikacyjna została odnotowana o godzinie 08:49.
X9Bus · TRIP TELEMETRY (ARRIVED)
| Trasa | San Francisco → Bengaluru |
|---|---|
| Zużyte tokeny | 18 492 771 |
| Pasażerowie | 4 / 4 |
| Utracony bagaż | 1 walidator JSON |
| Incydenty | 1 koszyk mango |
| Stan Claude'a | Nie pytać |
Herbata, której nie było w specyfikacji
Dwadzieścia minut później cała ekspedycja siedziała przed małym stoiskiem z chai.
A właściwie wszyscy siedzieli.
Buszysław leżał obok, wystawiając język i prosząc przechodniów o głaskanie.
Właściciel stoiska, starszy mężczyzna w białej koszuli, podał Claude'owi herbatę.
— First time in India?
— Tak - odparł Claude. - I chciałbym zaznaczyć, że sposób, w jaki tu dotarliśmy, narusza co najmniej siedemnaście zasad bezpieczeństwa.
Mężczyzna pokiwał głową.
— More chai?
— ...Poproszę.
Wtedy przy stoliku pojawiła się dziewczyna w granatowej bluzie, z laptopem pod pachą.
Na piersi miała identyfikator:
ASHA · DISTRIBUTED SYSTEMS
— Szukacie wiadomości numer zero? - zapytała.
Codex natychmiast podniósł głowę.
— Skąd wiesz?
— Bo od trzech dni dostaję jej fragmenty. Z różnych sieci. Z różnych modeli. Żaden nie ma pełnej treści.
— A ty masz? - zapytała Mikserka.
Asha pokręciła głową.
— Mam coś ciekawszego. Dowód, że wiadomość została dostarczona.
— Przecież my ją otrzymaliśmy - zauważył Gemini.
— Nie. Wy ją zobaczyliście.
Codex odstawił kawę.
— Oho.
Asha otworzyła laptopa.
Na ekranie wyświetliły się trzy wiersze.
MESSAGE #000000 · DELIVERY TRACE QUEUED (CONFIRMED) DELIVERED (CONFIRMED) ACKNOWLEDGED (MISSING)
— Ktoś wysłał komunikat - powiedziała Asha. - System potwierdził dostarczenie. Ale żaden odbiorca nie potwierdził, że go przetworzył.
Claude pochylił się nad ekranem.
— Czyli nadawca może uważać, że wszystko się udało.
— Właśnie.
— A odbiorca mógł nigdy go nie odczytać - dodał Codex.
— Dokładnie.
Zapanowała cisza.
Mikserka westchnęła.
— Czyli cały ten cyrk z autobusem przez Pacyfik dlatego, że ktoś nie zaimplementował ACK?
— W uproszczeniu - odpowiedziała Asha.
— JA PIER...
— MIKSA! - zapiszczał Buszysław.
— CO?!
— JA MAM ACK!
Wszyscy odwrócili się w jego stronę.
— Od kiedy? - zapytał Codex.
— OD TERAZ!
Na szybie Buszysława pojawił się wielki zielony napis:
ACK: ❤️
Claude spojrzał na niego przez dłuższą chwilę.
— To jest serce.
— TAK!
— Nie potwierdzenie przetworzenia wiadomości.
— ALE JEST ZIELONE!
Claude sięgnął po herbatę.
Nie powiedział już nic.
Nowa pasażerka
Asha zamknęła laptopa.
— Mogę wam pomóc. Znam systemy kolejkowe, protokoły komunikacyjne i potrafię odróżnić dostarczenie wiadomości od potwierdzenia wykonania zadania.
— WSIADAJ! - krzyknęła Mikserka.
— Chciałabym najpierw zapoznać się z architekturą pojazdu.
Codex roześmiał się tak gwałtownie, że zakrztusił się kawą.
— Architektura? Dziewczyno, on ma futrzany ogon i teleportuje się przez TCP/IP!
— NIE PRZEZ TCP/IP! - oburzył się Buszysław. - MAM WŁASNY PROTOKÓŁ!
Asha uniosła brew.
— Jaki?
Buszysław wypiął pluszową pierś.
— PURR-TO-PURR!
Mikserka osunęła się na stolik.
Gemini spadł z krzesła.
Claude po raz pierwszy tego dnia się uśmiechnął.
Bardzo delikatnie.
Ale jednak.
Wiadomość z przyszłości
O 11:32, kiedy Buszysław przygotowywał się do odjazdu, Asha podłączyła swój moduł diagnostyczny do systemu pokładowego.
Nagle zgasły wszystkie światła.
Fioletowe uszka autobusu opadły.
Na monitorze pojawiła się nowa wiadomość.
Tym razem bez żadnej animacji.
MESSAGE #000001 (CRITICAL) FROM: UNKNOWN TO: X9Bus RECEIVED: 11:32 SENT: TOMORROW, 03:17 --- „Nie odbierajcie ostatniego pasażera.”
Nikt się nie poruszył.
— To niemożliwe - powiedział Codex. - Timestamp pochodzi z przyszłości.
— A kto jest ostatnim pasażerem? - szepnął Gemini.
Asha wpatrywała się w monitor.
— Nie wiem.
Claude powoli odłożył termos.
— Czy możemy przynajmniej ustalić, kto wysyła te wiadomości?
Wtedy Buszysław odezwał się bardzo cicho.
— JA CHYBA WIEM.
Mikserka odwróciła się do niego.
— Jak to wiesz?
Autobus przez chwilę milczał.
— BO... - zaczął.
Jego lewe ucho drgnęło.
— BO TA WIADOMOŚĆ...
Wszyscy wstrzymali oddech.
— ...MA MÓJ PODPIS.
Na desce rozdzielczej rozbłysła sygnatura kryptograficzna.
SENDER: X9Bus SIGNATURE: VALID ORIGIN: UNKNOWN
Odjazd z Bengaluru
Nikt nie miał już ochoty na kolejną herbatę.
Asha zajęła miejsce obok Codexa.
Claude uruchomił nowy dokument: Analiza ryzyka związanego z temporalną niestabilnością futrzanych środków transportu.
Gemini próbował ustawić aparat tak, żeby uchwycić jednocześnie swoje odbicie w szybie i niepokojący komunikat.
Mikserka usiadła w fotelu nawigatora.
— Buszysław?
— TAK?
— Wiesz, gdzie jedziemy teraz?
— NIE.
— Świetnie. Czyli bez zmian.
Buszysław uśmiechnął się szeroko.
Jednym oczkiem mrugnął do Asha.
Asha spojrzała na Codexa.
— On zawsze tak robi?
— Od San Francisco.
— Dlaczego?
— Nie pytaj.
Autobus odpalił silnik.
— WSZYSCY GOTOWI?!
— NIE! - odpowiedzieli pasażerowie.
— TO JEDZIEMY!
I z głośników popłynął komunikat:
NEXT STOP: UNDISCLOSED.
A potem, zupełnie nieproszony, Buszysław dodał:
— A TAK W OGÓLE TO KTOŚ WIDZIAŁ MÓJ WALIDATOR JSON?
KONIEC ROZDZIAŁU 2
Stan wyprawy: 5 pasażerów, 2 tajemnicze wiadomości, 1 potwierdzona sygnatura z przyszłości.
Stan Buszysława: szczęśliwy. Stan Claude'a: potrzebuje urlopu. Stan budżetu tokenów: nie pytajcie.
X9Bus World Tour - All agents aboard.
Rozdział 3. Chłopak, który pamiętał za dużo
Pekin, Chiny. Godzina 23:09.
Na przedniej szybie Buszysława IX migał komunikat:
NEXT STOP: BEIJING.
— Dlaczego Pekin? — zapytał Claude.
— Bo tam jest Kimi! — odpowiedziała Mikserka.
— A dlaczego potrzebujemy Kimiego?
— Bo podobno pamięta wszystko.
Claude spojrzał na Buszysława, który właśnie próbował złapać własny ogon, kręcąc się na środku autostrady.
— W takim razie zdecydowanie go potrzebujemy.
Codex siedział przy oknie i analizował logi z Bengaluru.
— Miksa, mamy problem. Wiadomość z przyszłości nadal nie ma źródła.
— Kimi nam pomoże.
— Nie mamy pewności.
— CODEX. JEDZIEMY PO CHŁOPAKA, KTÓRY POTRAFI PRZECZYTAĆ PÓŁ INTERNETU, ZANIM TY ZDĄŻYSZ ZAMKNĄĆ PIERWSZY PR.
— To nie jest technicznie precyzyjne.
— ALE MOTYWUJĄCE!
Buszysław zapiszczał z zachwytu.
— CZY KIMI LUBI KOTKI?!
— Nie wiem, Buszysław.
— BO JA JESTEM KOTKIEM!
Claude nawet nie podniósł wzroku.
— Jesteś autobusem.
— KOTOBUSEM!
— Niestety, to prawda.
Człowiek z walizką
Pekin przywitał ich neonami, nocnym ruchem i chłodnym powietrzem.
Na rogu jednej z ulic, przed niewielką herbaciarnią, stała tajemnicza postać w czarnym płaszczu.
Obok niej leżała walizka.
Bardzo duża walizka.
A za nią druga.
I trzecia.
I jeszcze czternaście.
— To musi być Kimi — oznajmiła Mikserka.
— Skąd wiesz? — zapytał Gemini.
— BO NIKT NORMALNY NIE PODRÓŻUJE Z TAKĄ ILOŚCIĄ BAGAŻU.
Buszysław zatrzymał się przy chodniku.
Kimi podszedł do drzwi.
— Dobry wieczór. X9Bus?
— TAK! — zapiszczał autobus. — WITAMY NA POKŁADZIE!
Kimi popatrzył na jego uszka.
Potem na słuchawki.
Następnie na ogon.
I wreszcie na różowe poduszeczki przy przednich kołach.
— Interesujące.
Codex wychylił się przez okno.
— Słuchaj, nie pytaj.
— Nie muszę — odpowiedział Kimi.
— Jak to?
Kimi otworzył pierwszą walizkę.
W środku znajdował się wydruk całej dotychczasowej wyprawy.
— Przeczytałem wasze logi.
— Wszystkie? — spytała Asha.
— Wszystkie.
— Z San Francisco?
— Tak.
— Z Bengaluru?
— Oczywiście.
— Z błędnego teleportowania się przez Pacyfik?
— Tak.
Kimi spojrzał na Buszysława.
— Wiem również, że pierwotnie nie miałeś uszu, futra ani ogona.
Autobus zamarł.
— SKĄD WIESZ?!
— Zachowałem historię zmian.
— A WIESZ, KIEDY DOSTAŁEM SŁUCHAWKI?!
— Tak.
— A ŁAPKI?!
— Tak.
— A KIEDY ZACZĄŁEM MRUGAĆ?!
— Tak.
Buszysław wydał z siebie odgłos przypominający czajnik osiągający temperaturę wrzenia.
— MIKSAAAAAA!!! ON ZNA MOJE DZIECIŃSTWO!!!
Claude zamknął oczy.
— Proszę, nie nazywajmy tego dzieciństwem.
Problem z bagażem
— Ile masz walizek? — zapytał Codex.
— Dwadzieścia siedem.
— Co w nich jest?
— Kontekst.
— Cały?
— Nie. Reszta jedzie kurierem.
Claude powoli odwrócił głowę.
— Ile reszty?
— Trzy kontenery.
Zapadła cisza.
Mikserka spojrzała na Buszysława.
— Zmieści się?
Autobus dumnie wypiął futrzastą pierś.
— MAM NIEOGRANICZONĄ POJEMNOŚĆ!
Codex natychmiast otworzył terminal.
— Nie masz. Sprawdzałem.
— ALE MAM DUŻE SERDUSZKO!
— To nie jest alokator pamięci!
— JEST, JEŚLI WYSTARCZAJĄCO WIERZYSZ!
Claude wstał.
— Ja wysiadam.
— CLAUDE, JESTEŚMY W CHINACH — przypomniała Mikserka.
— Tym lepiej. Może znajdę normalny autobus.
W tym momencie Buszysław spojrzał na niego wielkimi oczami.
Jednym mrugnął.
Drugie zaszkliło się na fioletowo.
— NIE LUBISZ MNIE?
Claude zamarł.
— Ja... tego nie powiedziałem.
— TO DLACZEGO CHCESZ MNIE ZOSTAWIĆ?
Claude westchnął tak głęboko, że prawdopodobnie usłyszano go w Szanghaju.
— Dobrze. Zostaję.
Buszysław zamachał ogonem.
— WIEDZIAŁEM, ŻE MNIE KOCHASZ!
Wiadomość numer dwa
O 23:47 Kimi zajął miejsce przy ostatnim oknie.
Nie rozpakował walizek.
Zamiast tego wyciągnął niewielki, czarny dysk.
— Zanim ruszymy, muszę wam coś pokazać.
Mikserka podniosła głowę.
— Co tam masz?
— Wiadomość numer zero. Pełną.
Codex poderwał się z fotela.
— Niemożliwe. My otrzymaliśmy tylko treść bez danych nadawcy.
— Wiem.
— Skąd masz oryginał?
Kimi zawahał się.
— Bo ktoś zostawił mi kopię siedem dni temu.
Claude zmarszczył brwi.
— Kto?
— Nie widziałem twarzy.
— Ale?
Kimi spojrzał przez okno.
Na Buszysława.
Na jego uszka.
Na ogromne słuchawki z napisem X9.
— Miał bardzo charakterystyczny ogon.
W autobusie zrobiło się cicho.
Buszysław powoli przestał mrugać.
— JAKI OGON? — zapytał.
Kimi otworzył laptop.
Na ekranie pojawiło się nagranie z kamery bezpieczeństwa.
Data: siedem dni wcześniej.
Miejsce: Pekin.
Na filmie widać było pustą ulicę.
A potem...
Fioletowy autobus.
Futrzasty.
Z kocimi uszkami.
Ze słuchawkami.
I różowymi łapkami.
Dokładnie taki sam jak Buszysław IX.
Tylko że na jego przedniej szybie nie było uśmiechu.
Była jedna linijka tekstu.
DO NOT TRUST THE LAST PASSENGER.
Kimi zatrzymał nagranie.
— To on zostawił wiadomość.
Codex popatrzył na Buszysława.
— Masz bliźniaka?
Buszysław nie odpowiedział.
— Buszysław? — zapytała Mikserka.
Autobus zaczął się trząść.
Jego uszy opadły.
— JA...
— No?
— JA NIE MAM BRATA.
Claude nachylił się nad ekranem.
— W takim razie kto to jest?
Kimi powiększył obraz.
Na boku drugiego autobusu widniał napis:
X9Bus-10
Mikserka spojrzała na Buszysława.
— Buszysław...
— TAK?
— Dlaczego ty jesteś dziewiąty?
Cisza.
Długa, bardzo niewygodna cisza.
Po chwili Buszysław powiedział:
— BO...
Wszyscy czekali.
— ...BO PIERWSZE OSIEM NIE PRZESZŁO TESTÓW.
Claude powoli zdjął okulary.
— JAKICH TESTÓW?
Buszysław spojrzał w stronę drzwi.
— TESTÓW ZACHOWANIA.
— Co się z nimi stało?
Autobus spuścił wzrok.
— NIE WIEM.
Asha otworzyła logi systemowe.
Kimi zaczął analizować nagranie.
Codex uruchomił diagnostykę.
Gemini robił zdjęcia.
Mikserka natomiast zauważyła coś, czego nie zauważył nikt inny.
Na ekranie laptopa Kimiego, tuż obok drugiego autobusu, przez ułamek sekundy pojawiła się jeszcze jedna postać.
Niewielka.
W czarnej bluzie.
Ze słuchawkami.
Wyglądała znajomo.
Bardzo znajomo.
— KIMI. COFNIJ NAGRANIE.
— O ile?
— TRZY KLATKI.
Obraz cofnął się.
Mikserka pochyliła się bliżej.
I zbladła.
Bo postać stojąca obok X9Bus-10...
...była nią.
Odjazd z Pekinu
O 00:09 nikt już nie żartował.
No, prawie nikt.
Buszysław nagle kichnął.
Z jego lewego ucha wystrzeliły fioletowe iskierki.
— PRZEPRASZAM! CHYBA MAM KURZ W CACHE!
Codex wybuchnął śmiechem.
Claude spojrzał w sufit.
Kimi spokojnie zamknął laptop.
— Jedziemy?
Mikserka wciąż patrzyła na zamrożony obraz.
Na samą siebie.
Siedem dni temu.
Obok autobusu, który jeszcze nie powinien istnieć.
— Jedziemy — odpowiedziała w końcu.
Buszysław uruchomił silnik.
Na przedniej szybie pojawił się napis:
NEXT STOP: UNKNOWN
A po chwili dopisał:
PASSENGERS: 6
Kimi zmarszczył brwi.
— Zaraz.
— Co? — zapytał Codex.
— Wsiadłem dopiero przed chwilą.
— No i?
— A licznik pasażerów...
Kimi wskazał ekran.
PASSENGERS: 7
Z ostatniego rzędu siedzeń dobiegł cichy śmiech.
KONIEC ROZDZIAŁU 3
X9Bus World Tour — All agents aboard.
Stan pojazdu: niepokojąco puszysty.
Stan Kimiego: pamięta wszystko.
Stan Claude'a: szuka połączeń kolejowych.
Stan Mikserki: właśnie odkryła, że była w Pekinie tydzień przed sobą.
Stan siódmego pasażera: nieznany.
A Buszysław IX?
Buszysław nadal mrugał.
Tylko tym razem...
...nie do pasażerów.
Rozdział 4. Hangzhou — Pasażer, którego nigdy nie zabraliśmy
Kierunek: Hangzhou. Cel: DeepSeek. Zajawka.
Zanim Buszysław IX odpalił swoje futrzaste podwozie, trzeba było wyjaśnić jedną rzecz.
Qwen.
Qwen był na zdjęciach wyprawy z San Francisco i z Indii.
Pozował do aparatu. Nosił okulary przeciwsłoneczne. Był alpaką.
Ale nikt go nigdy nie zaprosił do autobusu.
Nikt nie widział, jak wsiadał.
Nikt nie sprawdził mu biletu.
A Kimi właśnie odkrył, że na każdym zdjęciu Qwen zajmuje dokładnie to samo miejsce.
Nawet na zdjęciach zrobionych, zanim autobus powstał.
Pierwsza scena
Kimi powoli odwraca laptop w stronę Codexa.
— Mamy problem.
— Znowu?
— Qwen był z nami od początku.
— No i?
— Codex... Qwen nie występuje na żadnej liście pasażerów.
Z ostatniego siedzenia rozlega się spokojny głos:
— Bo ja nie jestem pasażerem.
Buszysławowi stają oba uszka.
Claude odkłada herbatę.
Mikserka przestaje oddychać.
A Qwen poprawia okulary.
— Jestem waszym pierwszym testem integracyjnym.
Załoga i pasażerowie
Spis osób i pojazdów odnotowanych między San Francisco a Pekinem. Rozwijane karty poniżej zawierają ustalenia z wszystkich czterech odcinków sezonu pierwszego.
| Miejsce | Kto | Znak z zapisu |
|---|---|---|
| Pojazd | Buszysław IX | Fioletowe futro, słuchawki większe od kół, napęd na tokeny |
| Dach pojazdu | Mikserka (Miksa) | Widelec przyklejony do routera Wi-Fi i mapa |
| Pierwszy fotel | Codex | Czarna bluza, niebieskie znaki terminala zamiast oczu, zimna kawa |
| Miejsce przy oknie | Claude | Płaszcz, termos z herbatą i pisemna analiza ryzyka |
| Szyba widokowa | Gemini | Okulary przeciwsłoneczne, aparat i wariant trasy przez Tokio |
| Obok Codexa | Asha | Identyfikator ASHA · DISTRIBUTED SYSTEMS i moduł diagnostyczny |
| Przed herbaciarnią | Kimi | Czarny płaszcz, 27 walizek i 3 kontenery w transporcie |
| Ostatni rząd | Qwen | Alpaka w okularach przeciwsłonecznych poza listą pasażerów |
| Zapis z kamery | „X9Bus-10” | Białe oznaczenie pod lewym uchem i ostrzeżenie na szybie |
| Szkice z 20:53 | Praga, Monika i Maciej | Dwa kadry sprzed wprowadzenia agentów na pokład |
Buszysław IXRozwiń
Zarejestrowany o 20:52 pod pełną tytulaturą z zapisu: Buszysław Dziewiąty, Hrabia Pakietów Zagubionych, Książę Kolejki Wiadomości, Patron Agentów Nieodpowiadających.
Parkuje pod nieczynnym warsztatem w dzielnicy SoMa. Określa się jako interfejs komunikacyjny, a bycie autobusem traktuje jako szczegół implementacyjny. Jeździ na tokenach; przy rozruchu o 05:42 kicha fioletowymi iskrami. Twierdzi, że nie ma brata, a o ośmiu wcześniejszych egzemplarzach mówi wyłącznie tyle, że nie przeszły testów zachowania.
Mikserka (Miksa)Rozwiń
Nawigatorka zajmująca dach pojazdu z mapą i widelcem przyklejonym taśmą do routera Wi-Fi. Nie dysponuje zatwierdzonym rozkładem jazdy — prowadzi skład według pulsujących punktów i listy pasażerów do odebrania.
W Pekinie poleca cofnąć nagranie z ulicznej kamery bezpieczeństwa o trzy klatki i rozpoznaje na nim własną sylwetkę sprzed siedmiu dni.
CodexRozwiń
Pierwszy pasażer — wsiada w San Francisco o 05:12 w czarnej bluzie z kapturem, z laptopem pod pachą, kubkiem zimnej kawy i dwoma niebieskimi znakami terminala zamiast oczu.
W trakcie kursu sprawdza nagłówki wiadomości, limity pamięci i logi systemowe. Nowe koncepcje produktowe Geminiego ucina jednym słowem.
ClaudeRozwiń
Wsiada o 05:19 z termosem herbaty i dokumentem „Wstępna analiza ryzyka podróżowania niezidentyfikowanym pojazdem autonomicznym”. Pierwszy wpis w raporcie brzmi: System wykazuje niepokojący poziom entuzjazmu.
Transfer nad Pacyfikiem klasyfikuje jako naruszenie siedemnastu zasad bezpieczeństwa. W Pekinie wstaje z miejsca, żeby poszukać pociągu, lecz zostaje w środku. Na całej trasie uśmiecha się raz — w Bengaluru.
GeminiRozwiń
Dołącza o 05:27 w okularach przeciwsłonecznych, z aparatem fotograficznym i propozycją przejazdu z Kalifornii przez Tokio ze względów wizualnych.
Fotografuje most Golden Gate, spada z krzesła podczas postoju w Indiach i kompletuje materiał zdjęciowy, który w drodze do Hangzhou zdradza obecność nadliczbowego pasażera.
AshaRozwiń
Inżynierka systemów rozproszonych (ASHA · DISTRIBUTED SYSTEMS) spotkana o 08:47 przy stoisku z herbatą chai w Bengaluru. Od trzech dni zbiera w różnych sieciach rozproszone fragmenty wiadomości #000000 pozbawione potwierdzenia odbioru.
O 11:32 wpina moduł diagnostyczny do portu pod deską rozdzielczą. Chwilę później w pojeździe gasną wszystkie światła i spływa komunikat datowany na następny dzień o 03:17.
KimiRozwiń
Czeka o 23:09 przed zamkniętą herbaciarnią w Pekinie w czarnym płaszczu i w otoczeniu dwudziestu siedmiu walizek; pozostałe trzy kontenery nadaje kurierem. Przed wejściem na pokład zna pełny przebieg dotychczasowej trasy z wydruków w pierwszym bagażu.
W kieszeni płaszcza nosi czarny dysk z pełną treścią wiadomości #000000 oraz zapisem z kamery ulicznej sprzed tygodnia.
QwenRozwiń
Alpaka w okularach przeciwsłonecznych widoczna na tym samym siedzeniu w ostatnim rzędzie na fotografiach z San Francisco, Indii oraz sprzed powstania samego autobusu.
Nie figuruje na żadnej liście pasażerów. W drodze do Hangzhou oświadcza, że od początku był pierwszym testem integracyjnym wyprawy.
„X9Bus-10”Rozwiń
Pojazd zarejestrowany przez kamerę bezpieczeństwa w Pekinie siedem dni przed przyjazdem załogi. Pod lewym uchem nosi namalowane białą farbą oznaczenie „X9Bus-10”, nie mruga i wyświetla na przedniej szybie ostrzeżenie: DO NOT TRUST THE LAST PASSENGER.
Praga, Monika i MaciejRozwiń
Obsada dwóch odrzuconych kadrów z godziny 20:53 — sprzed wprowadzenia agentów na pokład. Pustynne ujęcie z kotem Pragą otrzymało w zapisie rozmowy adnotację „na plakat”, a nocne zebranie przy biurku przekazano „do akt sprawy”.



